Mario Cash wil van Top 600 crimineel naar Top 40 artiest

De nu 28-jarige Mario Cash maakte naam en faam als onderdeel van de Amsterdamse rapformatie Green Gang. Toch bleef een definitieve doorbraak uit, vooral omdat de rapper veel tijd doorbracht in de gevangenis. Met zijn projecten Top 600 (verscheen afgelopen zomer) en Bengladesh wil hij daar definitief verandering in brengen. Wij spraken hem over de moeilijke periodes in de gevangenis, zijn bijzondere band met Hef en zijn nieuwe EP Bengladesh.

Top 600
De Top 600 EP van vorig jaar zomer luidde de muzikale terugkeer in van Mario Cash, die daarvoor alleen zo af en toe te horen was op tracks van een ander. In de jaren daarvoor ontplofte hiphop in Nederland, maar de rapper kon er niet van profiteren. Hij zat vast en bracht nog maar nauwelijks muziek uit. De titel van zijn eerste EP verwijst naar de lijst waar hij deel van uitmaakt; 600 jonge criminele veelplegers in Amsterdam. Het project nam Mario Cash dan ook voor een groot deel op vanuit de gevangenis.

“Rocks van THC en Peter Faber (acteur in o.a. Flodder & Baantjer, red.) hebben het mogelijk gemaakt dat ik kon opnemen in de gevangenis”, vertelt Mario Cash dankbaar. Faber wordt vaker genoemd door artiesten die in detentie hebben gezeten. Zo hielp de acteur onder meer JoeyAK op weg met zijn carrière als rapper. “Peter Faber kwam met workshops naar de gevangenis, waar rappen ook een onderdeel van was. Ik mocht alleen niet meedoen. Door mijn gedrag was ik niet groepsgeschikt. Ze trokken conclusies en dachten dat ik ging ontploffen als ik met bepaalde jongens samenkwam. Omdat ik Top 600 was had ik recht op die workshops. Toen hebben ze de burgemeester gebeld. Meneer Eberhard heeft vervolgens voor mij geregeld dat ik in mijn eentje mocht opnemen. Daar ben ik hem dankbaar voor. Rest in peace.”

Upgefuck’d, Kakkerlak en Omin Love nam Mario Cash op vanuit de gevangenis, de rest van de EP maakte hij na zijn vrijkomst. Het plan van de rapper was zijn focus weer volledig op muziek te leggen nadat hij uit de gevangenis zou komen. “Ik moest iets gaan doen, ook van justitie. Ik wilde niet voor mensen gaan werken, ik heb daar geen zin in. Daar was ik te chagrijnig voor. Ik opende mijn eigen bedrijf en nu kan ik gewoon mijn eigen shit doen.”

Omslagpunt
Zo’n tien jaar geleden wilde de rapper zich ook al volledig storten op de muziek, maar een echte carrière opbouwen lukte hem niet. Hij vertelt: “In de begintijd van Green Gang was ik al gretig als artiest, maar ik had te kampen met street nigga shit, street nigga mentality. Je hebt honger en geen geld in je zak, dan doe je dingen waardoor je in detentie komt. Als dat elke keer gebeurt in de opbouw van je carrière, dan gaat het alleen maar neerwaarts en vergeten mensen je een beetje. Ik wil mijn muziek bij iedereen terecht laten komen. Ik hoop dat het gaat lukken.”

Hoe ouder Mario Cash werd, hoe moeilijker hij het kreeg met zijn tijd in de gevangenis. De rapper spendeerde het overgrote deel van zijn leven achter gesloten deuren en dat knaagt behoorlijk aan hem, zo geeft hij toe. “Ik zit al zoveel jaren achter elkaar. Ik ben sinds 2002 nog nooit langer dan een jaar vrij geweest. Elke keer met Kerst binnen, met verjaardagen van zusjes, van mijn moeder, van mijn broer, nieuwjaar. Alles mis je. Ik verdring dat gevoel door mijn verstand op nul te zetten daar, dan besef je het minder.”

Uitlaatklep
Met zijn Bengladesh EP probeert Mario Cash de stijgende lijn in zijn leven en carrière door te zetten. De muziek is voor de rapper een uitlaatklep. Dat is een gigantisch cliché in hiphopland, maar Mario Cash heeft het creatief proces nodig om zijn agressie onder controle te houden. “In de intro van Bengladesh zeg ik niet voor niets ‘zero to one hundred real quick’, omdat ik weet dat ik kan snappen. Ik krijg daar elke week agressietraining voor, via de reclassering. Zij zijn ook blij dat ik nu weer muziek maak. Ze zien dat ik vrolijker ben, doordat ik weer naar de studio kan.”

Opvallend is het aantal grote namen dat op zijn EP heeft staan. Onder meer Boef, Josylvio en Hef hebben een bijdrage op het project. Met die laatste heeft Mario Cash een bijzondere band, zo vertelt hij. “Hef is altijd als een broer voor me geweest. We hebben elkaar jaren geleden ontmoet in Hoptille en sindsdien altijd contact gehouden. De dag dat ik vrij kwam haalde hij me op uit de gevangenis en bracht me naar Architrackz om gelijk weer de studio in te gaan en mijn EP af te maken. Hij heeft me altijd gesteund. Als ik een luisterend oor wilde dan was hij er en als ik wat centjes nodig had dan stuurde hij dat op.”

Het belangrijkste doel voor Mario Cash is weer gelukkig worden. Dat wil hij bewerkstelligen met zijn muziek. Hij vertelt: “Ik krijg zo’n lekker gevoel van binnen als ik zie hoe mensen losgaan op mijn muziek, het is onbeschrijfelijk. Een aantal jaar terug zou ik nog wat anders gezegd hebben, maar nu kan ik met recht zeggen dat ik gelukkig wordt als mensen los gaan op mijn muziek. Als één fan een filmpje naar mij stuurt waarin ze gek gaan op mijn muziek dan kijk ik er soms wel 3 of 4 keer naar. Ik kijk en ik lach gewoon. Ik wist niet dat ik dat kon.”

De rapper sluit het gesprek af met een advies dat hij mee zou geven aan zijn jongere zelf of aan iemand die op 15-jarige leeftijd in zijn schoenen zou staan. “Broer, ga naar school. Haal je diploma’s en blijf van de straat af, alsjeblieft.”

Tekst: Daniël Mol | Foto’s: Esmeralda Engels