Jacin Trill had alles. Zijn debuutalbum ging meteen goud en de shows stapelden zich op. En toen verdween hij opeens. In de podcast Livestreamers van Benjamin Conteh vertelt hij voor het eerst uitgebreid waarom.
“Nummer één vraag die mensen altijd stellen is: where the fuck is Jacin?”, zegt hij. Het antwoord blijkt een optelsom van te veel geld, te weinig begeleiding en drie tot vier optredens per jaar in dezelfde club.
★
Voor vaste lezers
Mis geen nieuws meer van Puna.nl
Open Google en kies Puna.nl als voorkeursbron.
Open Google ›
Aanbevolen Video
Scroll om verder te lezen.
“Het werd gewoon te zakelijk”
De lol verdween, zegt hij. “Die lol ging er gewoon vanaf, het werd gewoon te zakelijk bij mij.” Dat het hard ging, staat buiten kijf. “Ik ging echt dik, man. En die cijfers waren abnormaal.” Alleen was hij toen een jongen van achttien, negentien uit Hoorn.
Slecht management
Zijn toenmalige manager komt er slecht vanaf. “Ik had gewoon een manager die alleen maar zei: wow, hoeveel geld. Ja man, hoeveel.” Wat hem vooral tegenstond, was wat er van hem verwacht werd. “Jullie verwachten dit van mij, but I just try to make music. In plaats van dat ik iets moet terugverdienen, of dat ik die feature moet doen omdat het dan wel in die charts komt.”
Aan jonge artiesten geeft hij één concrete tip. Neem niet een manager, maar iemand die alleen over het geld gaat. “Je moet eigenlijk een soort van geldmanager hebben. Iemand die je echt kunt vertrouwen, die zegt: I know you getting that 30k this month, ja, but not today.”
Zo iemand houdt je niet tegen, zegt hij, maar stelt telkens wel de cruciale vraag. “Weet je het zeker?”
Drie, vier keer per jaar dezelfde club
Het concreetste voorbeeld van hoe hij geleefd werd, zat in zijn agenda. “Ik stond op een gegeven moment drie tot vier keer in dezelfde club. Gewoon in dezelfde club.” Hij noemt dat boekings- en managementfouten. “Maar ja, dat komt omdat op dat moment die bedrijven they just only care about the money. Hun denken niet na van: bro, we hebben deze guy nu al drie keer in hetzelfde jaar in dezelfde club gehad.”
Het ging hem opbreken. “Ik werd eigenlijk depressief, want ik zag dezelfde mensen. Op een gegeven moment leek het alsof ik daar werkte, want ik kon iedereen bij naam noemen. Hey Mark. Ja, ben ik weer. En kreeg ik die uitmelkvibe."
“Covid really saved me”
Wat hem uiteindelijk uit de industrie hielp, was de pandemie. De shows vielen weg, waardoor ook de druk wegviel. “Toen was het voor mij makkelijker om echt weg te gaan. Eigenlijk door covid, covid really saved me.”
Hij zegt er zelf bij dat het raar klinkt. “Covid heeft kapot veel bad people verwijderd uit me leven. Echt heel veel.” Volgens hem laat iedereen in zo’n situatie zien wie ze echt zijn. “Door covid ging iedereen voor zichzelf. En die echte voor-zichzelvers, die puur benefit voor zichzelf hebben, die komen dan naar buiten.”
De weg naar de studio weer gevonden
Inmiddels is hij 27 en klaar om terug te komen. Bang dat hij weer geleefd wordt, is hij niet. “I’m ready man. Ik ben nu gewoon knowledged up en ik snap nu ook hoe het werkt.”
Er ligt een nieuw album, en dat is het project waar hij alles zelf heeft gedaan. “Ik ben trots op elk project, maar dit is het project waar ik ook alles zelf echt heb gedaan. Met producers, maar alles zelf.”
“I just went back to the basic. This is the most beautiful thing I made out of myself again.” En daarmee is hij terug bij waar het ooit begon, op die zolderkamer. “Waarmee ik ooit ben begonnen tien jaar geleden en ben kwijtgeraakt, heb ik nu weer gevonden.”