Moeder van Bigidagoe over de nacht dat haar zoon werd doodgeschoten: "Het enige wat ik kon doen is bidden"
• NEWS
De wereld kende hem als Bigidagoe, voor haar was hij Denzel. Ruim twee jaar nadat de rapper op 26-jarige leeftijd in Amsterdam werd doodgeschoten, vertelt zijn moeder Mariska Grootfaam in de podcast Real Talk van NandoLeaks uitgebreid over de nacht waarin ze haar zoon verloor. Het was niet de eerste keer dat ze zo'n telefoontje kreeg.
In de nacht van 25 februari 2024 lag ze te slapen, met haar telefoon op trillen onder haar kussen. Het toestel ging keer op keer af. Toen ze uiteindelijk opnam, hoorde ze: "Ze hebben Denzel geschoten, weer." Haar eerste gedachte: "Nee toch, niet weer." Samen met een nicht reed ze van politiebureau naar politiebureau in Amsterdam-West, omdat niemand wist waar haar zoon naartoe was gebracht. Uiteindelijk bleek hij in het AMC te liggen.
★
Voor vaste lezers
Mis geen nieuws meer van Puna.nl
Open Google en kies Puna.nl als voorkeursbron.
Aanbevolen Video
Scroll om verder te lezen.
Alleen zij en de vader van Bigidagoe mochten naar binnen. Na een tijd wachten kwam een verpleegkundige met twee rechercheurs en werden ze naar een klein kamertje gebracht. "Ik hoopte natuurlijk dat ik hem zou zien", zegt ze. Daar kreeg ze het nieuws: "We hebben alles geprobeerd om Denzel te redden, maar hij is helaas overleden." Grootfaam: "Het leek alsof ik verdoofd werd. Ik kon het even niet bevatten. Het leek alsof ik aan het dromen was."
Buiten stond inmiddels een grote groep mensen te wachten op goed nieuws. Zij moest het hun vertellen. "Iedereen stond om me heen: wat is het nieuws? Ik zeg: hij is overleden. Ik wist niet hoe ik me moest voelen op dat moment." Ze werd naar eigen zeggen boos op God, maar vond later troost in de gedachte dat het zijn tijd was. "Het gemis is heel erg groot. Ik heb nog steeds heel veel verdriet in mijn hart." De man die Bigidagoe doodschoot, werd vorig jaar veroordeeld tot veertien jaar cel.
Eerder beschoten, een dag later was haar huis aan de beurt
Het woord "weer" zegt alles. Bigidagoe was al eens eerder neergeschoten. Ook toen werd Grootfaam gebeld, door haar oudste zoon: "Mama, ze hebben Denzel geschoten." Die keer overleefde hij het. Toen ze in paniek de ziekenhuiskamer binnenrende, was hij bij bewustzijn. Het eerste wat hij zei: "Mama, niet huilen." Over wat er was gebeurd wilde hij niet praten.
Een dag later was ze zelf doelwit. Ze zat thuis bij het raam met een kop thee naar een film te kijken toen er op haar woning werd geschoten. "Ik hoorde ineens keiharde knallen achter mij. Uit schrik sprong ik gelijk op de grond." Ze kroop naar de voordeur en vluchtte naar de buurvrouw een verdieping lager, die de politie belde. Haar lichaam zat onder de wondjes van rondvliegend glas. Denzel woonde op dat moment niet meer bij haar.
De gevolgen waren groot. "Ik was twee jaar lang, misschien langer, getraumatiseerd. Ik durfde niet meer naar buiten." Ze verhuisde, maar het wantrouwen bleef: bij elke auto, elke brommer en elke voorbijganger schrok ze. Haar zoon ging intussen gewoon weer de straat op. "Mama, leid je leven gewoon. Er gaat niks met je gebeuren", zei hij tegen haar.
"Ik had geen grip op zijn loyaliteit naar zijn vrienden"
Had ze het kunnen zien aankomen? Grootfaam is er eerlijk over. Thuis was Denzel een introverte jongen die graag knuffelde, gek was op haar eten en haar altijd wilde beschermen. Maar over zijn gevoelens praatte hij niet, en op één punt kwam ze er niet tussen. "Ik had geen grip op zijn loyaliteit naar zijn vrienden toe. Alles van hem was ook van zijn vrienden." Ze waarschuwde hem voor mensen die volgens haar geen echte vrienden waren, maar hij wilde niet luisteren. Als kind was hij gepest; volgens haar wilde hij vooral geaccepteerd en geliefd zijn.
Ze zag ook dingen die haar niet bevielen, maar bewijs had ze niet. "Dus ik ging ervan uit dat het dan maar zijn muziekgeld was." Dat ze de signalen misschien wegredeneerde, herkent ze. Toen hij volwassen werd en het huis uit ging, had ze er helemaal geen zicht meer op. "Je bent niet 24 uur met je kind. Het enige wat ik kon doen, en wat ik tot nu toe doe, is bidden."
De klap kwam pas toen het stil werd
In de eerste weken na zijn dood was ze vooral bezig met de uitvaart. "Dit is het laatste wat ik nog voor jou kan doen", dacht ze. Het huis zat vol familie en vrienden. Maar na een paar maanden werd het rustiger, tot het op een dag helemaal stil was. Toen pas drong het echt door. Ze kreeg wat haar huisarts "verdrietaanvallen" noemde en ging terug naar haar psycholoog. Veel steun kreeg ze van lotgenoten, andere moeders die een kind verloren en haar via social media benaderden.
Inmiddels probeert ze haar verdriet om te zetten in iets positiefs. Ze begeleidt andere vrouwen, werkt aan een stichting voor jongeren die zich niet gehoord voelen en brengt deze maand haar boek Op weg naar jouw droom uit, een verzameling affirmaties waar ze al jaren aan werkte. Denzel vroeg er bij leven steeds naar: "Mama, hoe is het met je boek?" Na zijn dood verscheen hij in een droom, vertelt ze. "Mama, maak wat moois van je leven." Wat ze nu tegen hem zou willen zeggen? "Dat ik heel veel van hem hou en hartstikke trots ben op wat hij heeft bereikt. We hebben het gemaakt, Denzel."
HET LAATSTE NIEUWS
Loading